به گزارش حیات به نقل از آوینی فیلم، هنگامی که سریال دلیران تنگستان پیش از انقلاب پخش شد و آن را تماشا کردم، به مظلومیت مردمی پی بردم که چه ها بر سرش آمده است و از سویی به دلاوری های آن ها هم افتخار کردم که چگونه در مقابل تجاوز کشوری که قصد به تاراج بردن همه چیز این مرز و بوم را داشت، ایستادند تا او نتواند به یغما ببرد.  رئیس علی دلواری های زیادی دارد این سرزمین پرافتخار و رنج کشیده،در هر گوشه ای که بنگری آنها را می توانی ببینی.  میرزا کوچک خان جنگلی،باقرخان و ستارخان،کلنکل پسیان و... تا رسید به دلاوری های زمان خودمان.شهید همت و باکری،چمران، صیاد و... همچنان این راه ادامه دارد.  دیشب مستند «خیری»را دیدم و بر آن همه مظلومیت همراه با عزت،هم غبطه خوردم و هم اشک ریختم.  می گفت:میدونی من کی هستم ؟؟ من خیری! زن مرحوم رئیس علی دلواری هستم!  90 سالش بود. نه !90 سالش هست!هنوز هست.هنوز استوار است و پا برجا.90 سالش است. من خیری هستم.زن رئیس علی!  قامتش خم نشده؛ الحق که زنی چون تو زیبنده همسری چون رئیس علی است.از رئیس علی می گفت و از عشقش به او.از عشق رئیس علی می گفت به خالقش و انسی که با قرآن داشت.  رئیس علی می گفت:ما برای غنیمت نمی جنگیم،ما می جنگیم که چیزی از دست ندیم.  کینه دشمن هم از همین است که نتوانست چیزی از این آب و خاک بگیرد.و این کینه هنوز هم ادامه دارد.دستش کوتاه است از این سرزمین پرآوازه و پاک.  به حرمتش،به حرمت همه خوبی های این سرزمین نازنین،به عشق همه آن هایی که عاشقانه جان دادند،از دیار دور تاکنون از رئیس علی دلواری،میرزا کوچیک خان گرفته تا جهان آرا و همت و متوسلیان و بروجردی که مسیح کردستانش می خواندند،نخواهیم گذاشت این آب و خاک نازنین،سرچشمه خوبی های ماندنی،باز هم مکان تاخت و تاز خبیسان عالم شود.  من خیری هستم!زن رئیس علی.هیچی هم ندارم و هیچی هم نمی خوام!فقط کربلا نشد برم.امام رضا نشد برم.  رئیس علی شهید شد.اما به جای او برادرهای فرداها برخاستند و جای او را پر کردند.  در این سرزمین رئیس علی بسیار است.